سفالگری از اواخر هزاره هفتم ق.م در استان زنجان رواج داشت. گواه این مطلب کشف سفال‌های کم دوام و کدر است که به آن دوره تعلق دارد. پس از اسلام بهترین نمونه سفال‌های دوره سلجوقی در این استان ساخته شده است. این ظروف به صورت کاسه و بشقاب، در اندازه‌های مختلف و به اشکال انسانی و حیوانی، با کتیبه‌هایی به خط کوفی و طرح‌های اسلیمی تزیین شده‌اند. نقوش این ظروف به صورت برجسته و لعاب آن زرد و سبز کم‌رنگ است. در اوایل قرن هشتم هـ .ق، سلطانیه یکی از مهم‌ترین مراکز سفالگری ایران بود. بارزترین مشخصات سفال‌های این دوره عبارتند ‌از: برجسته بودن نقوش، نقاشی زیر لعاب، کتیبه‌هایی به خط کوفی با عبارت لا‌اله‌الا‌الله و ظروفی با لعاب سفیدرنگ و گاهی سبز روشن و نقوشی مانند مجلس شکار، پرندگان در حال پرواز و بوته‌های گیاهی. از دیرباز تا کنون روستاهای سلطانیه، «بلوبین»، «گلابرسفلی و علیا» و «قلتوق» از جمله مراکز سفالگری استان زنجان بوده‌اند و ظروف مختلف مانند خمره، کشک‌ساب، کوزه، تنور در این مراکز تولید می‌شده است. در چند دهه اخیر با رواج ظروف پلاستیکی، تولید و استفاده از ظروف سفالی کم‌رنگ شده است. امروزه سفالگران این روستاها، اشیایی چون تنور، کوزه، گلدان تولید می‌کنند. گفتنی است که روستای قلتوق اولین روستایی است که در آن استفاده از چرخ سفالگری رواج یافته است و سفالگران آن را آقایان تشکیل می‌دهند، در صورتی که سفال‌های دیگر روستاها بدون چرخ سفالگری و با شیوه ورقه‌ای، فتیله‌ای ساخته شده و سفالگران آن‌ها را زنان تشکیل می‌دهند.

به نقل از پرتال سازمان میراث فرهنگی  صنایع دستی و گردشگری

از صنعتگران و اساتید این هنر که در حال حاضر مایع افتخار می باشند می توان به افراد ذیل اشاره نمود:

1 - استاد حاج ولی اله سفالی

2 - استاد حاج عطاالله محمدی

×××××××××××××××××

مطلب زیر توسط یکی از خوانندگان بزرگوار وبلاگ ارسال گردیده ولی چون ایشان اسم شریف خود را ذکر نفرموده بودند لذا بدون نام نویسنده ارائه میگردد: - با تشکر مجدد

کوزه گری وسفال گری اززمان های خیلی دور شاید بیش از یک قرن وبیشتر درقلتوق رواج داشته  دلیل این مدعارا می توان لوله کشی آب روستا  درحدود 5کیلومتر ازدامنه کوه علی قیه سی به وسیله لوله های سفالی پخته شده در کوره به طول تقریبا نیم متر بنام گنگ یا گونگ دانست درقدیم تعدادی کوزه گرخانه (کوزچی خانا)درقلتوق وجود داشت که الان نشانی از آنها نیست اساتیدی که به این کار اشتغال داشتند عبارت بودند از :مرحومین آقا سید بیوک آقارضوی  .آقا سیداسماعیل رضوی (با هم برادر بودند )که ازسادات بزرگوار ومورد احترام اهالی منطقه بودند مرحوم استا روح اله سفالی ومرحوم مشهد خیراله وحاج ولی اله سفالی که با هم برادربودند وهمچنین آقا سید عطا اله محمدی که فعلا درشهرزنجان ساکن هستند وشاگردان زیادی در کلاس های سفال گری  تربیت کرده اند وآقای حاج طاهر اسدی . 

سفال گری درقلتوق راازسه نظر بایدمورد توجه قرار داد : ا-اقتصادی 2-بهداشتی ورفاهی 3-اجتماعی

ازنظر اقتصادی : امرار معاش خانواده های گوزه گران وکار کنان آنها از محل فروش محصولات سفالی بوده است . علاوه برآن افراد دیگری ازاهالی روستا برای  سوخت کوره گوزه گران به جمع آوری خار وخاشاک و.....(ورک -خار شتر و پندریارپاقی )می پرداختند. همچنین افرادی بنام کوزه ساتان (کوزه فروش )بودند (روح همه ی آنها شاد )که با مهارت خاص کوزه هارا بار الاغ  ها کرده ودرروستا های دور ونزدیک منطقه وسایر مناطق می فروختند  وازاین راه قسمتی ازمخارج زندگی خودشان را تامین می کردند.

 از اساتید محترم سفالکری وفرزندا ن آنها که درمورد کوزه گری وسفال گری اطلاعات خوبی دارند تقاضا می شود که نظرات واطلاعات شان جهت استفاده خوانندگان ارسال فرمایند انشااله همیشه درکنار خانواده محترمتان موفق وپیروز باشید